Negenjarige..

Ze danste bijna door de kamer en zei tussendoor het een en ander. Opeens veranderde haar toon en ze zei "mam, ik moet je iets vertellen😳 Ik heb een nieuwe schooltas nodig.." Ze bracht het alsof het een dringende urgente melding was.

Dit is in het leven van een negenjarig kind zeker een belangrijk punt. Ook geeft het enige blijk van dat ze haar schoolleventje dusdanig serieus neemt, plus, wellicht.. Vind ze het ergens ook wel leuk, om na de vakantie gezien te worden met "haar nieuwe schooltas" 😉

Vervolgens gaat ze voor me zitten op tafel en herpakt haar serieuze -ik heb een nieuwe schooltas nodig- toon en vraagt: "Vind jij je werk leuk?" Waarop ik eerlijk moet antwoorden dat ik nu niet werk.. Op mijn reactie "ik werk nu niet" lijkt ze zich heel even te moeten herpakken.. Maar stelt geen moeilijke vragen verder, ze gaat door op een manier die enigszins bij haar -ik dans blij de kamer door- houding past, en vraagt: "Ben je vrij?😃" In de volgende paar seconden vlogen verschillende gedachtes door m'n hoofd.. Die variëren van 'misschien moet je me dit even niet vragen' tot 'laat ik het gesprek leuk houden en de kortste weg kiezen' .. Ik besloot het laatste en zei: "Ja" 

Meteen na dat antwoord nam ze haar dansende blije houding weer aan en verkondigde: "Vrij zijn is leuk😄"

Ja.. Dat vind ik normaalgesproken ook. Maar nu ben ik blij voor jou😉 en stiekem zelf toch ook; want dit waren vrolijke minuutjes😘 

Ode aan mijn iPad

Beste iPad.. Lieve ipad!

Wat een verrijking jou te hebben zeg! Mijn iPhone doet zijn diensten prima hoor, maar jij vertoond het zo ideaal handig op een groter scherm.. Mail, internetbankieren, het bijhouden van deze blogs, en Facebook is in zijn geheel natuurlijk ook fijn op zo'n groot scherm 😊 .. En nu kan ik ook weer heerlijk series of andere dingen terug kijken op jouw fantastische scherm.. Net als dat ik vorig jaar op mijn toenmalige tablet deed.. Heer-lijk gewoon! Tot slot heb ik je nog even voorzien van een mooie stevige dubbele hoes.. Waar een print op staat die me nog reislustiger maakt dan ik al ben.. Oooohh het liefst reis ik nu ergens heen. Maar uhm.. Dan ga jij mee! Met mijn telefoon.. Om toch vanaf een verre hoek nog enige connectie te krijgen met mijn lieve trouwste vrienden. Oké.. Ik draaf door.. Je typt gewoon zo fijn.. Typen.. Heerlijk! Heerlijk.. Met eigenlijk een streepje ertussen.. Zoals die eerder geschreven heer-lijk. Dit doet je nog meer beseffen hoe heerlijk iets is.. En niet alleen mijn iPad. Dit laatste is algemeen bedoeld!

Knipoog 

Monopoly leven

Ik start mijn dag. Pak mijn kans om ergens een kopje koffie en gezelligheid tot me te nemen. Vervolgens op mijn weg terug naar huis hebben zich al tweemaal signalen aagedient die zeiden "dit was teveel, dat voel je toch?" En de derde keer komt het dubbel hard aan.. BAM! Wat zegt driedubbel op mijn momentele speelbord? Precies.. Gevangenis! Ik heb geen energie meer om nog eens drie keer iets te proberen, ik moet het bekopen.. Het betalen van een prijs om hier weer uit te komen is nodig. Bepaalde vakjes van het speelbord vragen of vereissen nooit een betaling van mij, ja, alleen in het begin met het me eigen maken. Maar daarna, toen ik zeker wist dat het echt mijn eigen ging blijven spaarde ik voor het compleet maken van die kleur vakjes. En kon ik er veilig op bouwen. Verder is mijn huidige speelbord wisselend.. Variërend.. Monopoly.. Mijn persoonlijke levensweg.. Of misschien twister? Als je teveel houdingen aanneemt val je om.. Boem! Maar het spel zelf is leuk.. Voor je het in de gaten hebt ben je al leniger dan je dacht. En dan kan je steeds meer proberen, grenzen verleggen.. Als iemand mij nu nog even een spelbeschrijving kan geven hoe dat in het echte leven het makkelijkst gaat? Ho! Romy.. Ga jij eens even 3 stappen terug! Als alles dan zo makkelijk ging.. Kunnen we van onze fouten toch nooit leren en ontstaan er toch nooit nieuwe levenslessen? .. Dat is waar. En mbt mezelf; laat ik in mijn huidige tunnel alleen maar stappen vooruit nemen.. En daar op tijd lichtjes voor proberen aan te nemen.. Anders zie ik het niet, en knal ik herhaaldelijk tegen de muur.. Als dit gecompliceerde spel genaamd burn-out aan zijn einde is gekomen, hoop ik de juiste spelbeschrijving te hebben voor mijn verdere levensloop.. En voor anderen; om tips te geven en te voorkomen dat zij ook stappen terug moeten doen, of in de gevangenis terecht komen. 

Liefs  

Kat James

James,

Mijn lieve kat, die sinds januari bij mij, en kat Spencer is. Jij hebt echt goed je trouw bewezen, je steengoede kattentrouw, begin dit jaar en nog. Spencer heeft zo ook zijn trouw; aan komen huppelen als ik hem roep, keer op keer. Maar goed, verder over jou James,
Oh wat moest ik jou veel afleren.. Alles leek een trekpleister voor je, en zelfs koekjes op tafel zetten was een te grote verleiding voor je. Het aanrecht en mijn avondeten net zo, welk restje er ook maar was om aan te likken. Nu heb je het allemaal afgeleerd. Topper. Soms is de verleiding nog even groot, en moet ik je er weer aan herinneren, maar goed, er zijn meer katten die dat hebben, toch?
Toch, James, voel ik me naast dat je in het begin hardleers was, schuldig naar je. Op dit moment nog zo dat als jou wat overkomt, ik me zo schuldig voel dat ik alleen daarom al kan huilen. En waarom? Ik denk tot op heden nog dat onze basis veel beter had gekund. 
Jij kwam in januari, en kort daarna begon ik mijn geduld te verliezen en kreeg mijn stemming zijn pieken in het boos worden om dingen, het niet kunnen hebben van dingen, vooral niet als daar dan wel mee doorgegaan werd, alsof het leek dat hetgeen wat ik ervan zei niet hielp. Frustratie, geïrriteerdheid, moe zijn wat al sneller kwam, wanhopig zijn zelfs om hoe ik zelf reageerde.. Op jou. Ik heb je nooit pijn gedaan, en nooit willen doen ook.  Zover komt het ook niet gelukkig, want nu kan ik alleen maar met medelijden terugdenken aan toen. Hoe boos ik op je kon worden, met woorden. Hoe ik de plantenspuit kapot smeet, omdat ik het niet meer wist.. Jij even geluk dat dat afleer dingetje de wereld uit was.. ;) (maar ho! Het is ons toch even gelukt zonder, toppertje😉) tot ik inmiddels wist wat hetgeen was waarin ik nu zit.. Burn-out. En nog bleef en ben je zo trouw, trouw loop je met me mee en ben je een echte mensen kat. 
We zijn er gekomen lieve James. Al wens ik dat we onze basis overnieuw konden doen. Hoe vaak heb ik gedacht en tegen anderen gezegd; James gaat me haten, als hij weg loopt heeft hij ergens groot gelijk, ik ben toch te kil voor hem. Waar was mijn liefde in die tijd? Gelukkig waren er ook toen al goede momenten, maar in de minderheid helaas.
Maar James, jij bent zo trouw, daar kunnen wij mensen soms nog van leren, je bent niet weggelopen en vind me blijkbaar nog steeds lief 😉

Mijn momentele bijkomstigheid

Goed, zoals ik benoemd heb in mijn vorige blog zou ik verder gaan op het laatst genoemde woord daar. Ik zal het hier nog een keer benoemen: burn-out. Ik weet dat het niets is om je voor te hoeven schamen, maar ikzelf wil het woord niet steeds benoemen. 

Dit is mijn leven komen binnensluipen toen ik het zelf nog niet door had. Ik zou bijna zeggen onaangekondigd, maar achteraf was het wel aangekondigd, en probeerde mijn aandacht te krijgen door mij te waarschuwen door eigen signalen. Eigen ja. Eigen van waarin ik nu zit. En niet te verklaren voor huisartsen, niet te verklaren door echo's of bloedtesten. Daar kwam gewoon niets uit, en klaar. Probeer maar iets uit en ga verder. Wat ik zelf ook altijd het liefst wil. Afgelopen maart kon ik er na de meest recente klachten van toen niet meer omheen; het was toch echt burn-out. Alle signalen die eerst nergens aan te koppelen vielen, waren ineens voortekenen. Aan de ene kant fijn om te weten dat het dus wel ergens mee te maken had, ik zag mezelf op een gegeven moment echt als hypochonder.. Of ik dacht dat de huisarts mij wel zo zag. Ik zag mijn dossier al voor me met de zin: "mw vertoond signalen van hypochondrie" Nee! Dat ben ik niet.. Zo niet mij.

Maar "mij" ben ik nu ook niet. Je kunt jezelf zo ontzettend missen als je hierin zit. En daarbij; het zit in je.. Niet direct zichtbaar voor de buitenwereld. Om deze redenen kan het ook verrekte eenzaam voelen. Al weet ik echt wel dat ik goede vrienden heb, en mijn familie. Maar, op sommige momenten lijkt dat even zodanig ver bij je te staan dat je er zelf niet bij kunt. Gelukkig houd dit niet constant aan.. Vroeger was ik zo niet bekend met dit soort dingen.. Alles wat alleen van binnen te merken is en aan de buitenkant niet zichtbaar is. Dit en depressie. Met dit laatste zijn zeker raakvlakken. Bij een ieder verschillend. Ik kan zeggen dat ik niet depressief ben bij hetgeen wat ik al wel heb, maar bepaalde symptomen zitten er bij mij wel in. Je vind je weg hier wel in.. Al heb ik nog nooit zo vaak met mijn vinger de zigzag beweging gemaakt als mensen vragen hoe mijn dagen gaan.. 

Momenteel zit ik zo, dat elke dag zijn fijnere uurtjes heeft. Verder overschaduwd door moe zijn; geestelijk en lichamelijk. De leukere uurtjes op een dag (waarin ik bijv even met een vriendin afspreek, of eten bij vrienden, wat dan ook) moet ik bekopen, achteraf zo merkbaar. Hier ben ik in het begin heel boos om geweest, en nog. Maar nu weet ik dat het er bij hoort en heeft het iets, ik herhaal iets, meer de vorm van acceptatie gekregen. Maar nog denk ik verdorie, dit kon eerst zo anders. Wanneer word ik weer die bezige bij zoals iedereen mij kent? Maar het leert me ook iets moois: de waarde zien en de zegeningen tellen van deze uurtjes; het is je dan toch mooi even gelukt en je hebt even kunnen genieten, in gezelschap zelfs. Ik bedank mensen nu achteraf voor "de gezellige uurtjes" normaal ben ik daar ook blij mee, maar nu echt meer dankbaar, zo blij met het feit dat mensen dat met mij hebben willen doen. Dat is echt een piek in mijn dag! 

Plannen is nu een vak apart. het kan niet meer ver van te voren. En mensen dit aan het verstand brengen alleen al kan je moe maken. Al begrijpt bijna iedereen het nu wel. Evenals bepaalde dingen moeten herhalen, of het idee alleen al dat ik volgende week boodschappen ga doen met m'n vader voor mijn verjaardag. Please!  

Lees verder...

Me, myself, and my pen

Me..

  • 1989
  • Emmen
  • Female
  • Friends <3 Family <3
  • Travelling <3
  • Cooking <3
  • Wine <3
  • Chocolate <3 

 

Lees verder...